You’re viewing a version of this story optimized for slow connections. To see the full story click here.

ΟΙ ΑΝΑΔΟΧΟΙ ΤΗΣ ACTIONAID ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΖΩΕΣ

Story by News247 GR August 29th, 2017

Από την στιγμή που έχω γυρίσει από το ταξίδι αυτό με την ActionAid Hellas στη Βόρεια Ουγκάντα και την κοινότητα Γκαλαγκάλα, έχω χρησιμοποιήσει πολλές λέξεις για να περιγράψω τους άλλους 44 αναδόχους που είχα την χαρά να γνωρίσω επί αφρικανικού εδάφους. Κι αν θυμάμαι καλά, η λέξη που έχω ξεστομίσει τις περισσότερες φορές είναι το "τυχεροί". Που ζήσαμε όσα μπορείς να βιώσεις μόνο στα βάθη μιας θεωρητικά υπανάπτυκτης χώρας, που λάβαμε τόση αγάπη από ανθρώπους που δεν μας ήξεραν και δεν είχαν καμία απολύτως υποχρέωση να μας βάλουν στα σπίτια τους και τις καρδιές τους, που φέραμε πίσω μας εικόνες και αναμνήσεις που φέρνει κανείς πίσω μόνο από τα λεγόμενα "ταξίδια ζωής".

Ήμασταν όμως τυχεροί για άλλον έναν λόγο. Γιατί κατορθώσαμε να δούμε από κοντά το πραγματικό και ουσιαστικό έργο που προσφέρει η ActionAid στον κόσμο που κατοικούμε. Γίναμε μάρτυρες του πού καταλήγουν τα χρήματα τα οποία δίνει ο καθένας από εμάς κάθε μήνα για να βοηθήσει ένα παιδί, μία κοινότητα, μία χώρα την οποία πιθανότατα δεν θα επισκεφθεί ποτέ στη ζωή του. Είναι απαιτητικό, το ξέρω, να ζητάς από κάποιον να πιστέψει στην αλλαγή αν δεν την δει πρώτα με τα μάτια του. Κι ελπίζω ειλικρινά μέσα από την καθημερινή αφήγηση κατά τη διάρκεια του ταξιδιού αλλά και όσα κείμενα ακολουθήσουν σχετικά με την αποστολή αυτή, να φέρουμε ακόμα περισσότερο κόσμο κοντά στην αλλαγή αυτή.

TF6A6262.jpg

Είναι ένα εύκολο και πιασάρικο κλισέ να πεις ότι μπορείς να αλλάξεις τη ζωή ενός ανθρώπου με τη δική σου συνεισφορά. Υπάρχουν όμως μερικές στιγμές σε αυτή τη ζωή που βλέπεις αυτό το κλισέ να γίνεται πραγματικότητα. Είδαμε το σχολείο που δημιούργησε η ActionAid στην κοινότητα Γκαλαγκάλα να στεγάζει 450 παιδιά, την πολιτεία να υπόσχεται να στείλει κι άλλους δασκάλους, τα παιδιά να ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον και τους γονείς να μας ευχαριστούν που οι απόγονοί τους θα είναι καλύτεροι από εκείνους χάρη στη βοήθεια των αναδόχων.

Περίπου δύο μήνες μετά το ταξίδι, νομίζω ότι στο μυαλό και των 45 ανθρώπων που ταξίδεψαν από την Ελλάδα και την Κύπρο μέχρι την Ουγκάντα, έχει τρυπώσει ένα "μικρόβιο". Αυτό το μικρόβιο που εισχωρεί στη συνείδηση όλων όσων κάνουν κάποια στιγμή στη ζωή τους ένα τέτοιο ταξίδι. Αυτό που σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα αλλάζει και τη δική μας τη ζωή προς το καλύτερο. Αυτό που μας κάνει να αγαπάμε τον διπλανό μας λίγο περισσότερο, να θέλουμε να βοηθήσουμε εκείνον που έχει ανάγκη με ακόμα μεγαλύτερη θέληση, να αποζητάμε με λαχτάρα την επόμενη στιγμή που θα βρεθούμε ανάμεσα σε ανθρώπους πιο αληθινούς και πιο ειλικρινείς από εκείνους που συναντάμε στην καθημερινότητά μας.

Στην συνέχεια αυτού του άρθρου, θα σας συστήσω τους 45 ανθρώπους που ταξίδεψαν μέχρι την Ουγκάντα στις αρχές Ιουλίου. Με το μικρό τους όνομα, γιατί αυτό έμαθαν και οι "φίλοι" μας στο Γκαλαγκάλα, με το μικρό τους όνομα γιατί πραγματικά καμία άλλη ιδιότητα ή ταυτότητα δεν έχει σημασία. Θα αφήσω για το τέλος των φωτογραφιών εμένα και τον φωτογράφο Νικόλα Μάστορα αλλά και το φανταστικό team της ActionAid Hellas που φρόνισε πραγματικά αυτό το ταξίδι, να είναι ένα ταξίδι ζωής.

Μπορείς κι εσύ μέσα σε λίγα μόλις λεπτά να γίνεις ανάδοχος παιδιού στην ActionAid συμπληρώνοντας απλά τη φόρμα

https://www.actionaid.gr/forma/

TF6A6228.jpg

Πέτρος: Η μεγαλύτερη συνεισφορά της ActionAid είναι η γνώση που μεταδίδει στους ανθρώπους ώστε να μπορούν να σταθούν στα πόδια τους με τον τρόπο που θέλουν χωρίς να επιβάλλεται κάποια Δυτική άποψη στην κοινότητα. Δε θα ξεχάσω τα λόγια μιας γυναίκας για ένα από τα πρότζεκτ της ActionAid που είπε πως χάρη σε αυτόν τον οργανισμό δεν ντρέπομαι και δε φοβάμαι να ζητήσω δανεικά χρήματα για να στείλω το παιδί μου στο σχολείο. Πηγαίνω περήφανη με το κεφάλι ψηλά και ζητάω στον οργανισμό τα χρήματα που χρειάζομαι για τη μόρφωση των παιδιών μου. Κι από τη στιγμή που το κάθε παιδί μου είναι διαφορετικό, μπορεί να επιλέξει εκείνο, έχοντας γνώση και εκπαίδευση, αν θέλει να γίνει γιατρός ή αγρότης ή ό,τι θελήσει. Είναι ένα σημαντικό μάθημα και για εμένα με μόνο συναίσθημα να μένει ο θαυμασμός προς τη γυναίκα αυτή και την ActionAid για το έργο της.

Ράνια: Η νύχτα είχε προχωρήσει και σε λίγη ώρα θα αφήναμε τη φωτιά που καθόμασταν γύρω της πίνοντας τσάι από λεμονόχορτο και τρώγοντας την δημοφιλή κασσάβα μαζί με την Μαλμπίνα, τους 4 γιους της, τις οικογένειές τους και τα οικόσιτα ζώα τους για να μπούμε σε μια από τις καλύβες να κοιμηθούμε. Πριν κλείσει η βραδιά οι 4 γιοί της Μαλμπίνας άρχισαν να προσεύχονται τραγουδώντας με διφωνίες και τριφωνίες, κρατώντας τα μάτια τους κλειστά και το δεξί τους χέρι στην καρδιά κάτω από τον γεμάτο αστέρια ουρανό της Αφρικής. Το ολόγιομο φεγγάρι έκανε δειλά δειλά την εμφάνισή του.

Θοδωρής: Το πιο σημαντικό μάθημα νομίζω είναι η απόλυτη συνειδητοποίηση του πόσο σχετικό πράγμα είναι η ευτυχία. Είδα από κοντά εκατοντάδες ξυπόλητα παιδιά να χαμογελάνε ξέγνοιαστα παίζοντας με μία "μπάλα" που είχαν φτιάξει με σπάγγο και χαρτιά. Είδα μία γυναίκα ~50 ετών που έχει χάσει βίαια 4 από τα 11 παιδιά της, τον άντρα της και σχεδόν την όρασή της να μας υποδέχεται χαμογελαστή στην καλύβα της και να μας προσφέρει απλόχερα τη φιλοξενία της και τις ιστορίες της. Είδα ανθρώπους που τους λείπουν πράγματα και ανέσεις που θεωρούνται αυτονόητα στην κοινωνία μας (όπως εύκολη πρόσβαση σε νερό, ρεύμα, φάρμακα κτλ) και που παρόλαυτα χαίρονταν με την ελευθερία τους. Και πράγματι νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι, απαλλαγμένοι από τις πλασματικές ανάγκες της καταναλωτικής κοινωνίας, είναι πιο ελεύθεροι από εμάς.

Γιάννης: Η πιο έντονη σιτγμή ήταν όταν βρέθηκα ξανά με το παιδί μου, που στο περυσινό ταξίδι του παρείχα όλες τις ημέρες First Aid, και όταν το ρώτησα πως πάει το σχολείο, μου απάντησε: «Εργάζομαι σκληρά για να γίνω γιατρός και να βοηθάω τον κόσμο, όπως κάνεις και συ»... Ευλογία.

Θεώνη: Μια απο τις έντονες στιγμές του ταξιδιού μου ήταν όταν μια γυναίκα μου ζήτησε να την φωτογραφίσω και προσπαθούσε να καταλάβει οτι ήταν αυτή από το φόρεμά της στην κάμερα. "Me, me" μου έλεγε και με αγκάλιαζε και με φιλούσε. Μαζί μου από την Ουγκάντα πήρα αγάπη, χαρά, χαμόγελα, αγκαλιές, τη λάμψη που φωτίζει τα πρόσωπα τους. Κατάλαβα ότι η ευτυχία και η ελπίδα βρίσκονται δίπλα μας στα πιο μικρά πράγματα.

Φροίξος: Από την Ουγκάντα πήρα μαζί μου στη βαλίτσα όλα τα βλέμματα μικρών και μεγάλων που εξέφραζαν μια ηρεμία και μια γαλήνη που πήγαζε από την καρδιά και την ψυχή τους. Θα με ακολουθεί στο υπόλοιπο της ζωής μου.

Πέτρος
Ράνια
Θοδωρής
Γιάννης
Θεώνη
Φροίξος

Μανούσος: Με μεγάλη μελαγχολία χαιρέτησα όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούσα μπροστά στα αμέτρητα μάτια και χαμόγελα που αντίκριζα την ημέρα της αναχώρησης και μπήκα στο λεωφορείο. Δεν έχω αισθανθει πιο βαρύς. Βαρύς από συναισθήματα που κουβαλούσα, από εικόνες, πρόσωπα, χαμόγελα, κουβέντες. Ένα ταξίδι ζωής, μια ξεχωριστή εμπειρία που σε έκανε να βιώσεις μια διαφορετική πραγματικότητα, να δεις έναν "άλλο κόσμο" και να συνειδητοποιησεις ότι ζείτε στον ίδιο, μα πάνω απ' όλα να γνωρίσεις ανθρώπους. Ανθρώπους χαμογελαστούς που σου ανοίγουν τα χέρια να σε αγκαλιάσουν και μαζί ανοίγουν το σπίτι και την καρδιά τους για να αισθανθείς ότι ανήκεις στην οικογένειά τους. Αναπολώντας λοιπόν τις μερες μας στο Galagala σκέφτομαι, χωράνε όλα εκείνα που εισέπραξα σε μια βαλίτσα;

Μανούσος

Ζωή: Στη βαλίτσα μου αποφάσισα να πάρω, εκτός από τις μυρωδιές, τις γεύσεις και τις εικόνες μιας πανέμορφης χώρας, λίγη πίστη και αισιοδοξία πως, παρόλο που αυτός ο κόσμος μπορεί να έχει το μαύρο του το χάλι, υπάρχουν παντού γωνιές με ανθρώπους που φωτίζουν ζωές και είναι ικανοί να δημιουργήσουν μικρούς παραδείσους μέσα στους μικρόκοσμούς τους!

Πόλυ: Επιστρέφοντας από το ταξίδι συνειδητοποίησα ότι δε χρειάζομαι στην πραγματικότητα μια βαλίτσα, αλλά ό,τι χωράει στα δυο μου χέρια: μια τεράστια αγκαλιά, μια χειραψία, ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, ένα τρυφερό χάδι, ένα χειροκρότημα σε στιγμή ενθουσιασμού, μερικές χορευτικές κινήσεις, μερικές -αδέξιες μάλλον- κινήσεις σε παιδικά παιχνίδια, δυο ζευγάρια πλεγμένα δάχτυλα σε πείσμα του αποχωρισμού... Τελικά μπορείς να μεταφέρεις πολλά πράγματα μόνο με τα δυο σου χέρια!

Παντελής: Κατά την άφιξή μας πρώτη μέρα στο χωριό, λίγο πριν φτάσουν τα πούλμαν στο χώρο που θα φτιάχναμε το δεύτερο σχολείο, όντας γατζωμένος από το παράθυρο μισός μέσα και μισός εκτός, άρχισα να ακούω το όνομά μου. Είχε περάσει ένας χρόνος και κάποια παιδιά θυμόντουσαν ονόματα στα λόγια που είχαμε ανταλλάξει πέρυσι. Αρκετά έντονη στιγμή, μιας και δε θα τη λησμονήσω ποτέ. Το ίδιο βέβαια ίσχυε και για μένα μιας και είχα αποτυπώσει ονόματα παιδιών, ενηλίκων χάρη σε αυτή τη μαγική αλληλεπίδραση που υπήρξε.

Αφροδίτη: Μπορεί να πει κάνεις πολλούς λόγους σαν απαντήση στο γιατί να γίνει κάποιος ανάδοχος. Θα δανειστω αυτό που είπε ένας συν-εθελοντης ο Γιάννης. Δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από μια φλόγα στο σκοτάδι, όσο εύκολα σβήνουμε τόσο εύκολα φωτίζουμε και το δρομο. Η αλληλεγγύη που προσφέρεις σαν ανάδοχος είναι ζωή, όχι μόνο για τους ανθρώπους εκεί αλλά και για σένα που είσαι η φλόγα. Η αλληλεγγύη είναι ζωή.

Χριστίνα: Στη βαλίτσα της επιστροφής προσπάθησα να πάρω μαζί μου όλες τις στιγμές, όλες τις εικόνες, όλα τα χαμόγελα που είδα αυτές τις μέρες. Έχω επιστρέψει στο σπίτι εδώ κ μια βδομάδα και κάθε μέρα βγάζω κάτι καινούργιο από αυτή τη βαλίτσα. Πιστεύω πως για πολλές μέρες ακόμα θα ανακαλύπτω κάτι καινούργιο. Το σημαντικό είναι πως αυτό το ταξίδι έχει γίνει τροφή για σκέψη και προβληματισμό, αλλά έχει γίνει και μια πηγή εμπνευσης, ενέργειας και αγάπης. Λάτρεψα την επαφή με τους ανθρώπους στο χωριό Γκαλαγκάλα και αποτυπώθηκαν στη μνήμη μου παιδικά χαμόγελα. Μαζί μου πήρα όσα περισσότερα μπορούσα και από τους συνταξιδιώτες μου, από τον καθένα πήρα και κάτι διαφορετικό. Διαφορετικές σκέψεις, προβληματισμούς, στάσεις και συμπεριφορές τις οποίες θαύμασα και με ενέπνευσαν. Η εμπειρία αυτή μου έδωσε την ευκαιρία να βγω από τη δίκη μου ζώνη ασφαλείας, να ξεπεράσω τα προσωπικά μου όρια σε πολλά σημεία και να αφήσω πίσω την άνεση από την οποία κάποιος παρατηρεί τα πράγματα να εξελίσσονται. Το γεγονός ότι έγινα έστω και λίγο μέρος της κατάστασης, με βοήθησε σαν άνθρωπο να δω τη ζωή αλλιώς. Δεν ξέρω αν τελικά κατάφερα να προσφέρω κάτι σε αυτό το ταξίδι, πάντως αυτά που πήρα ήταν σίγουρα πολύ περισσότερα.

Μαρίνος: Αυτός που θα γίνει ανάδοχος παιδιού της ActionAid είναι ο επαναστάτης , ο πολεμιστής της ειρήνης, που μάχεται κατά της φτώχιας και είναι αυτός που δεν μπορεί να βλέπει άλλο την εξαθλίωση σε αυτούς τους λαούς και σε αυτά τα παιδιά. Αυτός είναι το παιδί που έμαθε να αγαπάει τα άλλα παιδιά της γειτονιάς του και να κάνει πράγματα για αυτά, όχι απλά να λυπάται και να λέει ¨κρίμα¨.

Ζωή
Πόλυ
Παντελής
Αφροδίτη
Χριστίνα
Μαρίνος

Βασιλική: Αναμφισβήτητα ήταν το πιο γεμάτο ταξίδι που έχω κάνει έως τώρα, φορτωμένο με μύρια εικόνες, στιγμές, λόγια και χαμόγελα τόσα που δεν χωράνε να στριμωχτούν σε μια βαλίτσα. Μακάρι τα μάτια μου κάθε φορά που ανοιγόκλειναν να έβγαζαν φωτογραφίες για να κρατούσα την κάθε εικόνα, την κάθε λεπτομέρεια που αντίκριζα. Έχω κρατήσει πολλά μα πάνω απ' όλα τους ανθρώπους διότι σπανίζει η χαρά, η ευγνωμοσύνη, η προσφορά και η αγάπη να εκδηλώνονται τόσο σύντομα και αληθινά. Και αυτοί οι άνθρωποι μας άνοιξαν την καλύβα τους, την καρδιά τους και μας προσέφεραν ό,τι είχαν διαθέσιμο σαν να αποτελούσαμε μέλη της οικογένειας τους. Η διαφορά μας στο χρωμα δεν μας έκανε διαφορετικούς, απλά έκανε πολυχρωμες τις φωτογραφίες μας.

Αλέξανδρος: Η πιο έντονη στιγμή του ταξιδιού ήταν η στιγμή που έπρεπε να φύγουμε από το χωριό την Πέμπτη νωρίς το απόγευμα. Ο λόγος είναι γιατί έπρεπε να αφήσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους και τα παιδιά που για 4 ημέρες ήμασταν μαζί. Μιλήσαμε, γελάσαμε, παίξαμε, φάγαμε στα σπίτια τους, χτίσαμε, κουβαλήσαμε. Τότε κατάλαβα πως κάτι δεδομένο για εμάς, για τους ανθρώπους εκεί μοιάζει μακρινό. Ωστόσο, ένα μικρό πρώτο βήμα έχει δημιουργηθεί και περισσότερα παιδιά θα μπορούν να έχουν πρόσβαση σε μια φυσιολογική αίθουσα διδασκαλίας και να μην γίνεται πια το μάθημα κάτω από τη σκιά ενός δέντρου. Ο αποχωρισμός και αυτή η σκέψη παραμένει η πιο έντονη στιγμή του ταξιδιού.

Ελπίδα: Η μεγαλύτερη συνεισφορά στον τόπο αυτό, είναι η ενδυνάμωση των γυναικών και η εκπαίδευση των παιδιών ώστε να μπορέσουν να κάνουν ένα βήμα παρακάτω. Επισκεφθήκαμε έργα, σε διαφορετικές κοινότητες, γνωρίζοντας ανθρώπους, που με τη βοήθεια της ActionAid, έχουν αλλάξει τη ζωή τους και παλεύουν καθημερινά γι’ αυτήν. Είναι συγκλονιστικό το πως αντιμετωπίζουν πλέον καταστάσεις, που για τις ίδιες έμοιαζαν μακρινές. Στόχος της ActionAid, είναι από μόνοι τους να μάθουν να διεκδικούν τα δικαιώματα τους και η εκπαίδευση αποτελεί το βασικό εφόδιο. Μέσα από την αναδοχή, δίνεις την ευκαιρία σε κάποιους ανθρώπους να χτίσουν μόνοι τους, τα όνειρα τους και το μέλλον τους. Θεωρώ ότι είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε γι αυτούς δίνοντας ένα μικρό ποσό. Ως ανάδοχος αναπτύσσεις μία προσωπική σχέση με το παιδί, λαμβάνεις τη φωτογραφία του, γράμματα και ζωγραφιές. Έτσι στηρίζεις όχι μόνο την οικογένεια του παιδιού αλλά και ολόκληρης της κοινότητας. Σαν ανάδοχος παιδιού κατάφερα να γνωρίσω καλύτερα τον κόσμο της ActionAid αλλά και τον εαυτό μου. Μου δόθηκε η ευκαιρία να ταξιδέψω και να δω έναν άλλο κόσμο, που με τη βοήθεια όλων μας, βελτιώθηκε και συνεχίζει να βελτιώνεται σημαντικά.

Ελένη: Το ταξίδι στην Ουγκάντα αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στον ουρανίσκο σου. Ανάμεικτα συναισθήματα λύπης και χαράς αποθηκεύονται στην ψυχή σου. Η πιο έντονη μου στιγμή στο ταξίδι ήταν το βαρύ φορτίο συγκίνησης που ένιωσα, κατά την άφιξη μας στο χωριό Γκάλαγκάλα και την υποδοχή μας από τους θερμούς Γκαλαγκαλιώτες. Η βαλίτσα της επιστροφής ασφυκτιούσε από αμέτρητα ξύλινα σουβενίρ, για να πω την αλήθεια, μα πάνω απ'όλα από πολύχρωμες αξίες, μνήμες, και στάσεις για την ζωή.

Ολυμπία: Η πιο έντονη στιγμή μου στο ταξίδι ήταν, χωρίς αμφιβολία, η στιγμή που ο Newton, ο άνθρωπος μου μας φιλοξένησε σαν αδερφικός φίλος στην καλύβα του το προηγούμενο βράδυ, μου είπε, με δάκρυα στα μάτια, ότι θα προσεύχεται κάθε μέρα στο Θεό να μας ξαναδεί. Τα λόγια αυτά του Newton δεν με συγκίνησαν απλά, αλλά με στιγμάτισαν, γιατί δείχνουν πραγματικά πόσο απροσποίητη ήταν η αγάπη που μας έδωσαν αυτοί οι άνθρωποι και πόσο σημαντική ήταν η μικρή-πολύ μικρή- πράξη αλληλεγγύης που σηματοδοτούσε η επίσκεψή μας στο Γκάλαγκαλα. Ελπίζω και ο Newton να ξέρει ότι για εμάς, τους 45 συνοδοιπόρους, η γνωριμία μας με τους ανθρώπους της κοινότητας και ο χρόνος που περάσαμε μαζί, θα είναι από τα πιο ξεχωριστά κεφάλαια της ζωής μας, και θα μας σημαδεύουν για πάντα.

Νικολέττα: Η πιο δυνατή στιγμή σε αυτό το ταξίδι για μένα ήταν η ζεστή αγκαλιά της οικογένειας που γνώρισα πέρυσι. Ο χρόνος που πέρασε όχι μόνο δεν έσβησε αλλά ενίσχυσε τις εικόνες που είχαν χαραχτεί στις καρδιές μας. Η φετινή μας συνάντηση έδωσε νέα πνοή στην επικοινωνία μας και έδειξε μια σχέση απρόσμενα βαθιά, που καταργεί πολιτιστικές διαφορές και σύνορα.

Βασιλική
Αλέξανδρος
Ελπίδα
Ελένη
Ολυμπία
Νικολέττα

Χριστίνα: Το μάθημα που πήρα ήταν το μεγαλύτερο, το πιο σημαντικό. Αυτό που σε κανένα σχολείο δεν το διδαχτήκαμε. Να είμαστε ευτυχισμένοι με ότι έχουμε και να μην είμαστε αχάριστοι ζητώντας κι άλλα. Να βοηθάμε ο ένας τον άλλο και να προσφέρουμε την αγάπη μας σε αυτούς που το έχουν πραγματικά ανάγκη.

Χριστίνα

Γιώργος: Για μένα ήταν το πρώτο ταξίδι μου με την ActionAid και το πρώτο ταξίδι σε ένα τόσο ιδιαίτερο προορισμό. Νομίζω δεν μπορώ να το συγκρίνω με οποιοδήποτε άλλο και αυτό γιατί ο προορισμός, οι άνθρωποι με τους οποίους το μοιράστηκα, η ζεστασιά, η απλότητα και η φιλοξενία των ανθρώπων που μας υποδέχθηκαν και οι εικόνες που πήρα μαζί μου επιστρέφοντας, έδεσαν τόσο πολύ μεταξύ τους που με έκαναν να νοιωθω απίστευτα τυχερός που το βίωσα και σίγουρα εντυπωσιασμένος από το πόσα πολλά "πήρα" από τους ανθρώπους εκεί που για πολλούς δεν έχουν "τίποτα".

Σοφία: Τα συναισθήματα που μου αφήνει το ταξίδι αυτό είναι ανάμικτα. Στενοχώρια από τη μια, για τις συνθήκες διαβίωσης αυτών των ανθρώπων, για τις λίγες ευκαιρίες που τους δίνονται, για την αδιαφορία του κράτους. Από την άλλη όμως, χάρις στο έργο της Actionaid οι άνθρωποι αυτοί έχουν μια ελπίδα, μια ευκαιρία να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη. Ένιωσα περήφανη λοιπόν για όλους αυτούς τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν για να βοηθήσουν να γίνει το σχολείο στο Γκαλαγκάλα πραγματικότητα.

Τάσος: Το ταξίδι αυτό αφήνει πίσω πληρότητα, χαρά, αφύπνιση. Αφήνει κίνητρο να συνεχίσω.

Άγγελος: Κάποια στιγμή, βρισκόμασταν με την Ελένη στην κατασκευη του κτιρίου όταν έπιασε βροχή και μπήκαμε στην αίθουσα την σχολική όπου ήταν όλα τα παιδιά και καθόντουσαν. Πήγαμε στον πίνακα και αρχίσαμε να τραγουδάμε ελληνικά παιδικά τραγούδια, ήρθαν και άλλοι ανάδοχοι και στο τέλος όλα τα παιδιά της αίθουσας συμμετείχαν στο τραγούδι. Ένιωσα σαν να ήμουν 5 χρόνων και ήμουν γεμάτος, με την τόση χαρά που έβλεπα στα πρόσωπα τους.

Χρυσοβαλάντης: Η μεγαλύτερη συνεισφορά της ActionAid στον τόπο είναι το γεγονός ότι προσπαθεί να μάθει σε αυτούς τους ανθρώπους πώς να καλυτερέψουν τη ζωή τους και να ζουν αυτόνομα. Αυτό επιτυγχάνεται με διάφορους τρόπους, όπως με την καταπολέμιση του ρατσισμού κατά των γυναικών το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι πολύ σημαντικό. Μαθαίνει σε αυτούς τους ανθρώπους ότι η παιδεία είναι κάτι πολύ σημαντικό ώστε να εξελιχθούν σε κάτι καλύτερο σαν σύνολο.

Πέλλη: Πέρα από την ψυχική και σωματική δύναμη των γυναικών που θαύμασα μου έκανε εντύπωση ένα άλλο γεγονός. Την τελευταία μέρα της γιορτής στο χωριό καθόμασταν και μιλούσαμε με την γυναίκα της οικογένειας που μας φιλοξένησε. Κάποια στιγμή παρατήρησα οτι ενώ η γυναίκα κρατούσε μια τσάντα νωρίτερα εκείνη τη στιγμή η τσάντα δεν ήταν εκεί. Τη ρώτησα και μου είπε ότι την είχε αφήσει στις καρέκλες που καθόμασταν πριν και σκέφτηκα «μα καλά δε φοβάται μήπως της την πάρουν?».όταν την ρώτησα εκείνη φάνηκε τόσο έκπληκτη και αμέσως κατάλαβα πόση αξία δίνουμε εμείς στην ιδιοκτησία και πόσο ελεύθερος μπορεί να νιώσει κάποιος όταν ζει απαλλαγμένος από τέτοιες ανασφάλειες.

Γιώργος
Σοφία
Τάσος
Άγγελος
Χρυσοβαλάντης
Πέλλη

Ελένη: Πώς να χωρέσεις τόσες εικόνες, τόσους ήχους, τόσες μυρωδιές, τόσες γεύσεις, τόσα αγγίγματα σε λίγες αράδες; Όλα πρωτόγνωρα! Τεράστια παιδικά μάτια, άλλοτε χαρούμενα, άλλοτε γεμάτα έκπληξη, άλλοτε παιχνιδιάρικα και άλλοτε μελαγχολικά. Μικρά παιδικά χεράκια να γραπώνονται πάνω σου, να σου σφίγγουν το δάκτυλο σαν το πιο πολύτιμό τους αντικείμενο. Πόση αγάπη, μπορεί να χωρέσει σε μια δειλή, αυθόρμητη, παιδική αγκαλιά; Αδύνατον να βρω τις κατάλληλες λέξεις να περιγράψω αυτό που ένιωσα και εξακολουθώ να νιώθω. Πολύ φτωχό το λεξιλόγιο που έχω. Αίσθηση πληρότητας και κενού, ταυτόχρονα. Ελπίδας αλλά και αγωνίας για το μέλλον. Περηφάνιας αλλά και τεράστιας ευθύνης. Απορία, έκπληξη, αισιοδοξία, χαμόγελο, αγάπη.

Ελένη

Ανδρέας: Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου μα ποτέ μου όσο ζω την 3η μέρα στο χωριό καθώς πήραμε τον δρόμο για το μεσημεριανό στην καλύβα, με προσέγγισε ένα αγοράκι μου έσφιξε το χέρι και με βουρκωμένα μάτια, μου είπε στα Ελληνικά "Σε Αγαπώ". Μου κρατούσε το χέρι για αρκετή ώρα. Ένα παιδάκι που μέχρι πριν ένα λεπτό δεν το ήξερα, μου είπε το πιο ζεστό "σε αγαπώ", βγαλμένο από την καρδιά του.

Έλενα: Το μάθημα που πήρα είναι ότι η γενναιοδωρία και η φιλοξενία δεν έχει να κάνει με τα υλικά αγαθά αλλά με τα συναισθήματα. Οι άνθρωποι αυτοί μας προσέφεραν το φαγητό, το σπίτι και το κρεβάτι τους, μα το πιο σημαντικό μας χάρισαν τον χρόνο, την αγάπη και την ευγνωμοσύνη τους. Παρ' όλες τις δυσκολίες και τις στερήσεις τους έκαναν την κάθε προσπάθεια για να τους αισθανθούμε σαν οικογένεια μας.

Τζωρτζέλα: Από τότε που γυρίσαμε, νιώθω ευγνώμων κάθε μέρα για όλα όσα έχω (το καθαρό και διαυγές νερό, το ρεύμα, τα καθαρά ρούχα, τα παπούτσια), με πλημμυρίζει η χαρά της αλληλεγγύης και της προσφοράς, είμαι περήφανη και συγκινούμαι κάθε φορά που σκέφτομαι τους 44 ακόμα υπέροχους ανάδοχους που ταξιδέψαμε μαζί όχι μόνο γιατί είναι όλοι τους μαγικά αξιολάτρευτοι αλλά και γιατί συνειδητοποίησα την δύναμη που έχει το ΜΑΖΙ. Επίσης, συγκινούμαι κάθε φορά που βλέπω παιδιά. Παιδιά με καθαρά ρούχα, παπούτσια, αμέτρητα παιχνίδια, τάμπλετ, κινητά. Τότε σκέφτομαι τα παιδιά του Γκαλαγκάλα. Με βρώμικα φθαρμένα ρούχα, ξυπόλητα, με ελάχιστα αυτοσχέδια παιχνίδια, χωρίς καν να έχουν τετράδια και μολύβια τα περισσότερα από αυτά. Παρ όλα αυτά, παίζουν ευτυχισμένα μεταξύ τους, φροντίζουν τα μεγαλύτερα παιδιά τα μικρότερα και δεν γκρινιάζουν. Όλα είναι ακόμα νωπά. Τα συναισθήματα που υπερτερούν τη δεδομένη περίοδο, είναι η ευγνωμοσύνη, η χαρά και όλα όσα δημιουργούνται από τις θύμησες όλων εκείνων των τεράστιων παιδικών ματιών του Γκαλαγκάλα.

Μαίρη: Η στιγμή που συνάντησα την Μπεατρίς, τη γυναίκα που ένα χρόνο πριν με χαιρετούσε δακρυσμένη γιατί δεν θα με ξαναέβλεπε, ήταν συγκλονιστική. Αγκαλιαστήκαμε και οι δύο με δάκρυα στα μάτια, λέγοντας ότι στη ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο και πάντα θα υπάρχει ελπίδα για κάτι καλύτερο. Είμαι ευγνώμων που η ActionAid μου έδωσε αυτή την ευκαιρία να κάνω την Μπεατρίς όπως και όλους τους κατοίκους του Γκαλαγκάλα να πιστέψουν ότι δεν είναι ξεχασμένοι στην μοίρα τους αλλά υπάρχουμε γι' αυτούς, νοιαζόμαστε γι' αυτούς, τους αγαπάμε και δεν θα τους ξεχάσουμε ποτέ.

Αντωνία: Οι άνθρωποι του Γκαλαγκάλα μας δίδαξαν για ακόμα μια φορά πως είναι να είσαι αγέρωχος, όπως και αν έρθουν τα πράγματα και να χαίρεσαι τη ζωή πραγματικά και βαθιά. To ταξίδι αφήνει πίσω του πολύ δυνατά μαθήματα δύναμης, ελπίδας, αλληλεγγύης, χαράς, ευγνωμοσύνης. Ευχαριστώ που μαζί με τον κοσμό αλλάζετε και εμένα.

Μαριάννα: Η πιο έντονη στιγμή στο ταξίδι ήταν όταν φτάσαμε για πρώτη φορά με τα λεωφορεία στο σχολείο, η στιγμή που ξαφνικά ακούστηκαν μαζικά, με μια φωνή, όλα τα παιδιά του Γκαλαγκάλα όταν μας είδαν να καταφτάνουμε, και αμέσως μετά τα είδαμε να τρέχουν προς το μέρος μας. Και η πρώτη επαφή, όπου έρχονταν τα παιδιά και μου έπιαναν το χέρι λες και με γνώριζαν από παλιά, και περπατούσαν στο πλάι μου. Τόσα συναισθήματα μαζεμένα!

Κατερίνα: Το μάθημα που πήρα από τους ανθρώπους του Γκάλα Γκάλα είναι ότι παρόλο που δεν έχουν τα βασικά αγαθά όπως καθαρό νερό να πιούν και να κάνουν μπάνιο ποτέ τους δεν παραπονέθηκαν και ποτέ δεν είδα κανένα παιδί να κλαίει. H πιο έντονη στιγμή μου στο ταξίδι ήταν όταν είδα τη μικρή Σάρα να γράφει στο χέρι της το όνομα μου.

Σταυρούλα: Πήρα μαζί μου όλες τις στιγμές και τα έντονα συναισθήματα που μοιραστήκαμε μαζί με του ανθρώπους του Γκαλαγκάλα. Τα βαθιά, αληθινά βλέμματα μεγάλων και μικρών που νομίζω όταν τα αντικρίσεις δεν τα ξεχνάς ποτέ. Πήρα μαζί μου την αλληλεγγύη και τη δοτικότητα των υπέροχων συνταξιδιωτών μου. Την ελπίδα και την πίστη ότι απλοί άνθρωποι σαν αυτούς που γνώρισα στο ταξίδι, μπορούν ακόμη να αλλάξουν αυτό τον κόσμο, όσο ουτοπικό και αν ακούγεται αυτό. Και τέλος πήρα μαζί μου και θα κρατήσω για πάντα τον ωραιότερο ουρανό που έχω δει ποτέ, αυτόν τον μαγευτικό, γεμάτο αστέρια ουρανό που έκανε όλους μας να χαζέψουμε το βράδυ που μείναμε στις καλύβες!

Άννα: Η πιο έντονη στιγμή ήταν όταν μας έφερε η οικογένεια που μας φιλοξενούσε ένα αγοράκι γύρω στα 6 και μας είπαν πως το παιδί μάλλον είναι τυφλό. Του βάλαμε ένα κολλήριο για μόλυνση ματιών και σε 1-2 ώρες το παιδί άνοιξε τα ματιά του, άρχισε να χαμογελά και να μιλάει. Από εκείνη την στιγμή με κρατούσε σφιχτα από το χέρι και με οδηγούσε αυτό.


Ανδρέας
Έλενα
Τζωρτζέλα
Μαίρη
Αντωνία
Μαριάννα
Κατερίνα
Σταυρούλα
Άννα

Αγγελής: Αυτό που με δίδαξαν οι άνθρωποι του Γκαλαγκάλα είναι ότι όσο μεγάλες κι αν ειναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζεις στην καθημερινότητά σου, ποτέ να μην το βάζεις κάτω! Ακόμη μου έδωσαν να καταλάβω ότι πρέπει να απολαμβάνω κάθε λεπτό που περνάει και τέλος ότι πρέπει να είμαι χαρούμενος και ευτυχισμένος ακόμη και ας μην έχω όλα αυτά που εγώ θεωρώ "απαραίτητα".

Αγγελής

Σαλώμη: Αυτό το ταξίδι αφήνει πίσω του μεγάλη περηφάνεια γιατί είδαμε με τα μάτια μας την αλλαγή που φέρνουν τα ταξίδια αλληλεγγύης. Περηφάνεια για όλους τους συνταξιδιώτες μας από την Ελλάδα και την Κύπρο που αφήνουν τη ζωή τους και ταξιδεύουν κυριολεκτικά σε πολύ αποκρουσμένες περιοχές για να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους και το πάθος τους για να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο. Με συγκινεί πολύ αυτή η ορμή των Αναδόχων Παιδιού. Το μάθημα που πήρα από τους ανθρώπους του Γκαλαγκάλα είναι ότι αν δεις καθαρά τη ζωή σου, η ευτυχία τελικά είναι ένα πολύ απλό ζήτημα.

Αννέζα: Είδα πόσο δυσκολότερη είναι τελικά η καθημερινότητα για τους ανθρώπους του Γκαλαγκάλα από τη δική μας. Θεωρούμε τόσα πολλά δεδομένα στη ζωή μας που τελικά για τους ανθρώπους του Γκαλαγκάλα αλλά και για εκατομμύρια άλλους σε όλο τον κόσμο, απλά δεν είναι δεδομένα. Δεν υπάρχει πρόσβαση στην εκπαίδευση, σε στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σε καθαρό νερό, ηλεκτρικό ρεύμα και σε τόσα άλλα. Κι όμως μέσα από την αγνότητα ψυχής, την αλληλεγγύη που δείχνουν μεταξύ τους και την αγάπη προς όλους (ακόμα και σε εμάς τους «διαφορετικούς», λευκούς ευρωπαίους) πορεύονται ευτυχισμένοι στη ζωή και προσπαθούν να διασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτούς και τα παιδιά τους.

Κατερίνα: Η μεγαλύτερη συνεισφορά είναι η ενδυνάμωση των ανθρώπων και των γυναικών συγκεκριμένα. Από το καταφύγιο κακοποιημένων γυναικών που επισκεφτήκαμε αυτό που μου έμεινε περισσότερο - από την γυναίκα που μας μίλησε - ήταν ότι συνέχεια έλεγε ότι είναι ανύπαντρη μητέρα και μπορεί πλέον να μεγαλώσει τα παιδιά της μόνη της γιατί είναι ανεξάρτητη. Ήταν τόσο περήφανη γι αυτό. Έτσι όπως το έλεγε αυτό μου φάνηκε σαν να ήταν κάποτε ο μεγαλύτερος φόβος της, το να είναι μόνη της και να προσπαθεί να συντηρήσει τα παιδιά της. Το να βλέπεις τις γυναίκες που είναι τόσο ζωτικό κομμάτι της κοινωνίας, να νιώθουν πλέον ότι μπορούν να αλλάξουν την ζωή τους και να πιστεύουν στον εαυτό τους είναι πολύ όμορφο και ελπιδοφόρο.

Σίσσυ: Μέσω της Αναδοχής συνεισφέρεις στο να αλλάξει προς το καλύτερο η ζωή μιας ολόκληρης κοινότητας, που βρίσκεται κάπου πολύ μακριά από εσένα, ενώ ταυτόχρονα χτίζεις μια πολύ όμορφη σχέση με ένα παιδί. Μέσα από την αλληλογραφία που έχεις μαζί του βλέπεις την αλλαγή που έχεις συνεισφέρει εσύ ο ίδιος να έρθει. Βλέπεις το καλό που έχεις κάνει στη ζωή του, στη ζωή της οικογένειάς του και ολόκληρου του χωριού του. Γιατί αυτό κάνει η ΑctionAid. Φέρνει μικρές ή μεγαλύτερες αλλαγές, αλλάζοντας σταδιακά αλλά δραστικά τις ζωές των ανθρώπων στις κοινότητες στις οποίες δουλεύει για πάντα.

Ναταλί: Ήταν πολύ έντονη όλη η βραδιά του immersion, η νύχτα δηλαδή που φιλοξενηθήκαμε στο σπίτι μιας οικογένειας. Από τη στιγμή που ήρθε να μας παραλάβει ο Ρίτσαρντ για να πάμε σπίτι του και περπατώντας αναρωτιόμουν που στο καλό πάω, μέχρι και τη στιγμή που μας συνόδευσε πίσω στο σχολείο, ήταν όλα πρωτόγνωρα. Στο σπίτι ήρθαν να μας κάνουν παρέα οι γείτονες, κάτι που μου θύμισε το χωριό μου πίσω στην Ελλάδα και με έκανε να νιώσω πιο οικεία. Αρχίσαμε όλοι μαζί να συζητάμε, όσο τα παιδιά κρατούσαν τα χέρια μας και επεξεργάζονταν το χρώμα μας και την υφή μας. Έξω από μια στρογγυλή καλύβα φτιαγμένη από λάσπη και άχυρο, ανάμεσα σε παιδιά, κατσικάκια και κότες, σε αυτό το μικρό και δυσπρόσιτο χωριό στην Ουγκάντα, ρωτηθήκαμε για θέματα όπως οι σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων στην Ελλάδα, ο γάμος των ομοφυλόφιλων στην Ελλάδα, η δράση των αντισυλληπτικών χαπιών και η επίδραση στο έμβρυο, ενώ βρεθήκαμε και «υπόλογοι» για το global warming και για το ποιες είναι οι ενέργειες που γίνονται στη χώρα μας, αλλά και από εμάς προσωπικά, για να το αντιμετωπίσουμε. Ανακαλύψαμε επίσης πόσο ίδιοι και πόσο διαφορετικοί είμαστε ως λαοί και γελάσαμε με πράγματα μικρά.

Νικόλας: Το ταξίδι ήταν γεμάτο έντονες στιγμές, αλλά θα ξεχωρίσω δυο. Την βραδιά του immersion όπου μαζί με την οικογένεια που μας φιλοξένησε φάγαμε δίπλα στη φωτιά και χορέψαμε κάτω απο τα αστέρια, πριν κοιμηθούμε ξένοιαστοι μέσα στη λασποκαλύβα. Η δεύτερη στιγμή ήταν την τελευταία μέρα στο χωρίο, στην αποχαιρετιστήρια γιορτή, όπου κάποια στιγμή προς το τέλος είχαμε γίνει όλοι μια μεγάλη ομάδα, με ανθρώπους που γνωρίζαμε ελάχιστα, χορεύαμε και γελούσαμε σαν μια μεγάλη οικογένεια. Ηταν τρομερά συγκινητικό. Η γεύση που μένει μετά απο ένα τέτοιο ταξίδι είναι σίγουρα γλυκιά, σαν τα χαμόγελα των ανθρώπων που μας υποδέχτηκαν και μας φιλοξένησαν στο χωριό τους. Το κυριότερο συναίσθημα που νιώθω τώρα που είμαι ξανά στην Ελλάδα είναι η πεποίθηση οτι αυτοί οι άνθρωποι με τη βοήθεια της actionaid και μικρά και σταθερά βήματα, σίγουρα θα έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν μια καλύτερη ζωή.

Χρήστος: Νιώθω τυχερός που μπορώ στα άλλα κείμενα να εκφραστώ σε πολύ περισσότερες από τις λέξεις που έδωσα σαν όριο στους αναδόχους. Για αυτό το κείμενο θα ξεχωρίσω την στιγμή του αποχαιρετισμού. Όταν κάθισα στη θέση μου στο λεωφορείο φορτισμένος από τις εικόνες και τις στιγμές και είδα την μικρή Nancy να σέρνει μια πλαστική καρέκλα για να την βάλει δίπλα στο λεωφορείο, να σκαρφαλώσει πάνω της και να μου απλώσει για άλλη μια φορά το χέρι της. Είναι η αγάπη, σε κάθε της μορφή, που ωθεί τους ανθρώπους στις πιο μεγάλες και πιο ουσιαστικές πράξεις.

Σαλώμη
Αννέζα
Κατερίνα
Σίσσυ
Ναταλί
Νικόλας
Χρήστος
Footnote: Κείμενο: Χρήστος Χατζηιωάννου, Φωτογραφίες: Νικόλας Μάστορας